Świadectwa
Najpiękniejszy urlop wikariusza
Jestem kapłanem od pięciu lat. To, że mogę realizować swoje duszpasterskie powołanie, jest dla mnie największą radością i pasją. Moja droga do kapłaństwa biegła przez różne doświadczenia, poczynając od rodziny, w której uczyłem się stawiania pierwszych kroków w wierze, poprzez udział w różnych grupach parafialnych. Jednak największym skarbem, jaki znalazłem, szukając jako młody chłopak sensu życia, był stały spowiednik, który towarzyszył mi bardziej jako mistrz i przykład człowieka modlitwy. Przyciągało mnie to do Boga i pomagało rozwiązać różne problemy.
Miesięczne rekolekcje ignacjańskie
By zdobyć się na udział w miesięcznych rekolekcjach, konieczna jest wewnętrzna determinacja. W moim przypadku była ona podyktowana silną potrzebą zmiany życia oraz pragnieniem szczerej i głębokiej więzi z Jezusem. Od pewnego czasu miałem bowiem wrażenie, że choć żyję i pracuję dla Jezusa, w jakiś sposób idę za Nim z daleka, jakby na dystans. Moja determinacja była na tyle mocna, że kiedy dowiedziałem się o możliwości przeżycia trzydziestu dni Ćwiczeń świętego Ojca Ignacego, zmieniłem plany urlopowe. Zrezygnowałem z wyjazdu do Włoch na kurs językowy i zgłosiłem się na rekolekcje.
Solo Dios basta
Po dwudziestu paru latach mojego kapłaństwa odkryłem wiele zmarnowanych szans, niewykorzystanych łask, dostrzegłem pustkę, małość i bezradność w życiu duchowym. Dzięki temu doświadczeniu stałem się jednak zdolny do udziału w trzydziestodniowych Ćwiczeniach duchownych.
Moje Wielkie Rekolekcje
Biorąc udział w jednej z sesji organizowanej przez Centrum Duchowości Ignacjańskiej w Częstochowie, dowiedziałam się o trzydziestodniowych rekolekcjach. Ponieważ już wcześniej uczestniczyłam w poszczególnych czerech tygodniach ignacjańskich Ćwiczeń – doświadczając nawrócenia ku większemu miłowaniu Boga, siebie i bliźniego – zrodziło się we mnie pragnienie, by przez przedłużone rekolekcje jeszcze głębiej i intensywniej „wyćwiczyć się” w życiu chwilą obecną, w życiu „tu i teraz pełnym Boga”.
Dar trzydziestodniowych Ćwiczeń duchownych
Jubileusz dwudziestu pięciu lat ślubów zakonnych był dla mnie dużym przynagleniem, by zatrzymać się i w Bożej obecności spojrzeć na przebytą drogę życia zakonnego. Od dziewięciu lat podejmuję posługę misyjną w Afryce, w kraju, gdzie trzynaście lat trwały plemienne walki między Tutsi a Hutu, gdzie życie ludzkie w czasie tej bratobójczej wojny wydawało się nie mieć zbyt wielkiej wartości.